Hoe bescheiden beginnetjes samen uitgroeien tot een grootschalige beweging

“Groep 8 is het leukste schooljaar tot nu toe, mam”, zegt mijn zoon terwijl hij nog een grote hap uit zijn boterham met pindakaas neemt en zich wat verder in de stoel nestelt. “Toch een beetje alsof je de game hebt uitgespeeld.” Ik herken het, iets afmaken voelt goed: op ‘send’ drukken om de eindversie van een artikel te versturen, vrolijk proosten na de slotbijeenkomst van een project. En hoewel de een beter tegen losse eindjes kan dan de ander, is de need for closure mensen eigen. We willen weten hoe iets afloopt. Of op z’n minst wat zekerheid over de stappen die zullen leiden tot succes. Maar bij het bouwen aan vernieuwende initiatieven in ons werk, kan dat verlangen naar zekerheid in de weg staan.

In mijn onderzoek kwam ik erachter dat je dergelijke initiatieven het best kunt zien als een beweging. Of het nu gaat om het bouwen aan een ontwikkelgerichte cultuur voor medewerkers, een positief leefklimaat voor cliënten of duurzaam leren voor studenten… de ambitie is ongelofelijk groot, en tegelijkertijd is het eindpunt onbekend – sterker nog: je zult er nooit raken. De beweging is blijvend in wording. Dat betekent dat je voortdurend aan het zoeken bent naar wat de beste volgende stap is. In dit artikel pleit ik voor kleine beginnetjes, want interessant genoeg is dat de manier om aan iets groots te bouwen. De lessen uit het onderzoek komen aan bod aan de hand van praktijkvoorbeelden. Daarnaast is er aandacht voor de rol van onzekerheid onderweg, het voortdurende niet-weten.

Verschenen in TvOO 4 (2025)